حمايت از حيوانات و مسائل منطقه ای

جریان حمایت از حیوانات در دنیای امروز به عنوان یک جریان شناخته شده با اهداف و روش های تعریف شده در سطح جهان فعالیت می کند.

اصولا فرض ایجاد و وجود جریان حمایت از حیوانات وجود مسائل و مشکلات مبتلا به حیوانات است. مسائلی که می توان آن ها را به دو دسته کلی تقسیم کرد.

یک سری مسائل از لحاظ شیوع و گستردگی به حدی هستند که توجه و اعتراض حامیان حیوانات در جهان را به خود جلب نموده و همواره در صدر برنامه های جامعه جهانی حمایت از حیوانات قرار دارند، مسائلی که در هر گوشه ای از جهان اتفاق می افتند و برای همه با هر ملیت و فرهنگی به عنوان یک معضل قابل لمس و درک هستند. مانند مسئله پرورش صنعتی حیوانات و یا استفاده از حیوانات برای آزمایشات.

                   

 یک سری دیگر از مسائل آن چنان گسترده نیستند که برای همه در همه جای دنیا قابل لمس باشند، بلکه با تلاش و پیگیری حامیان حیوانات این مسائل به عنوان یک معضل شناسایی و به جامعه جهانی حمایت از حیوانات گزارش شده اند و با جلب توجه مجامع جهانی مبارزه با این معضلات را در برنامه جامعه جهانی حمایت از حیوانات قرار داده اند. مثلا مبارزه با  گاوبازی که تنها در برخی کشور های دنیا و در موارد خاص انجام می شود امروز به یکی از اصلی ترین برنامه های  جامعه جهانی حمایت از حیوانات تبدیل شده است. گاوبازی برای سال ها حتی از سوی عامه مردمی که به آن می پرداخته اند به عنوان برنامه ای لذت بخش و مفرح و جزو فرهنگی ملی و بومی ان ها بوده است و اصلا به عنوان مشکل تلقی نمی شده است ولی عده ای از همان مردم در جهت پیشبرد اهداف حمایت از حیوانات همین مسئله را تبدیل به چیزی کردند که امروز برای حامیان حیوانات همه جهان به عنوان یک مشکل تلقی می شود.

در حقیقت این پیگیری و مسوولیت شناسی حامیان حیوانات در محدوده های جغرافیایی و فرهنگی شان است که مسائل ساده ای را که سال ها چه بسا از روی عادت انجام می شده اند و موجب ظلم و بیرحمی بی حدی نسبت به حیوانات بوده اند را تبدیل به یک برنامه جهانی برای مبارزه و اعتراض به چنین بی رحمی هایی می کرده است.

   

 

 جریان حمایت از حیوانات در کشور ما ( ایران ) چنان که به نظر می رسد علاقمندی چندانی به پیگیری و مشارکت در برنامه های جهانی حمایت از حیوانات ندارد، که البته شاید بتوان عذر کمبود امکانات و آماده نبودن شرایط و ... را دراین زمینه پذیرفت.

از دیگر سو متاسفانه در کشور ما مسائلی د رارباط با حیوانات وجود دارند که جز با تلاش و پیگیری حامیان حیوانات در ایران قابل شناسایی نیستند و اگر سالیان سال نیز بر این منوال بگذرد هیچ کس نسبت به این مسائل واکنشی نشان نخواهد داد.

در کشور ما مسائلی جدی در ارتباط با حیوانات وجود دارند که در صورت پیگیری و ثبت و گزارش به مجامع جهانی به می توانند به عنوان معضلات جدی توجه جهانیان را بر انگیزند.

متاسفانه براحتی و با این توجیه که این مسائل جزو رسوم و آداب ملی و مذهبی مردم هستند از کنا ران ها گذر می شود و هرگز فرصت یک نگاه تازه را به خود و دیگران نمی دهیم و همچنان در ورطه محافظه کاری دست و پا می زنیم.

به عنوان نمونه فاجعه تلفات میلیونی ماهی های قرمز که هر سال هم در ایران تکرار می شود، در صورت توجه و پیگیری لازم می تواند به عنوان مسئله ای جهانی مطرح شود که اعتراض جهانیان را در پی داشته باشد.   

                    

ما حق نداریم برای ادامه دادن به عادت ها و رسوم زشتمان چشم بر ظلم و بیرحمی بی حد و افسار گسیخته بر حیوانات ببندیم.

به نظر می رسد زمان آن رسیده است که از بیرون به خودمان نگاهی بیندازیم و زنجیر های محافظه کاری را از دست و پایمان باز کنیم و اول خودمان مسائل را به عنوان مشکل بشناسیم و بعد مردم را متوجه کنیم.

به هر حال تا روزی که نابودی ماهی ها و کشتار سگ ها و بریدن گوش و دم سگ ها و صدور مجوز های بی شمار و بی مورد شکار و گلوله خالی کردن در سر حیوانات سرگردان در شهر ها و قربانی کردن بی جهت حیوانات و... در کشور ما ادامه دارد ، جریان حمایت از حیوانات نمره قابل قبولی در ایفای رسالت خود نخواهد داشت.

                    

  
نویسنده : سیاوش هوشیار ; ساعت ۱:۱٠ ‎ق.ظ روز جمعه ٤ اسفند ۱۳۸٥